به گزارش پایگاه خبری تحلیلی دهگلان شیدا، روز عرفه به‌عنوان یکی از مهم‌ترین روزهای معنوی در بین همه مسلمانان، علاوه بر جایگاه فردی و معنوی برجسته، از نمادهای برجسته عرفان اجتماعی اسلام است، خداوند متعال به‌اندازه تمام روزها و شب‌هایی که در ماه مبارک رمضان بندگان را می‌بخشد، در روز عرفه انسان‌ها را می‌بخشد و انسان شامل رحمت خدا می‌شود به‌خوبی جایگاه معنوی این روز را تبیین می‌کند.

 عرفه، علاوه بر وجه فردی و معنوی به جنبه اجتماعی و خاصیت تجمع مؤمنان و توجهی که حضرت حق به اجتماع مؤمنان در این روز دارند اشاره دارد، روز عرفه، روز شناخت است، شناختی از جنس دل، نه صرفاً دانش، عرفه از معرفت می‌آید و معرفت یعنی عبور از ظاهر به باطن، از حرف به حقیقت، از خویشتنِ پراکنده به خویشتنِ پیوسته است.

 در این روز، جان آدمی فرصت می‌یابد تا از هیاهوی روزمره بگریزد و به خلوتی پُرنور پناه ببرد، خلوتی که در آن، همه چیز جز خدا رنگ می‌بازد.

 اما آنچه عرفه را به اوج می‌رساند، دعای عرفه است، این دعا، نه فقط زمزمه‌ای از سر نیاز، بلکه حدیثی از سر شناخت یعنی شناختی عمیق، عاشقانه و حیات‌بخش است.

 دعای عرفه، دریایی‌ست از نور، معرفت، تواضع و عشق در آن وجود دارد، سفری که از لحظه آفرینش آغاز می‌شود و تا اعماق وجود انسان ادامه می‌یابد، دعا با ستایش پروردگاری آغاز می‌شود که پیش از هر چیز بود، بی‌آنکه چیزی باشد و به ما یادآوری می‌کند که هیچ‌چیز در این هستی از او پنهان نیست.

 دعای عرفه، کتاب عرفان و مکتب تربیت روح است، دانشگاهی است که در آن تواضع، ستون اصلی است، به ما می‌آموزد که شکستن نفس، مقدمه ساختن روح است، یادمان می‌دهد که اگر بخواهیم بلند شویم، باید اول زانو بزنیم، اگر بخواهیم ببینیم، باید اول چشمِ دل را از غبار غرور بشوییم.

 دعای عرفه فقط یک متن نیست، صدای بغض‌داری است که در دل شب می‌پیچد. اشکی است که بی اذن عقل، از گوشهٔ چشم جاری می‌شود، دعای عرفه، عاشقانه‌ترین گفتگو با معشوقی است که همیشه مهربان، شنوا و حاضر است.

 حق این است که این روز را، نه فقط با خواندن دعا، بلکه با فهمیدن آن، با زندگی‌کردنش، با جاری‌ساختن معرفت در رفتارمان، پاس بداریم، عرفه را دریابیم، پیش از آن که غروب کند و ما در تاریکیِ ندانستن، تنها بمانیم.

 گردآوری ماموستا کیان فتحی‌زاده